Als je 's morgens naar het werk vertrekt, is het om 's avonds in één stuk terug te keren.

Wat dacht je over de veiligheid op het werk voor je ongeval ?

Ik was nogal nonchalant ten opzichte van veiligheid, niet dat ik er geen belang aan hechtte, maar voor een nieuwe uitzendkracht zijn er andere prioriteiten in een bedrijf. Ik had het gevoel dat ik me moest bewijzen, dat ik moest laten zien dat ik in staat was om aan de verwachtingen van de ploegbaas te voldoen. Van de manier waarop lag ik niet wakker.

Kortom, ik wilde gewoon alles té goed doen. Trouwens, als tijdelijke uitzendkracht maak je je meer zorgen over het behouden van je job dan over je veiligheid. Bovendien had ik toen nog niks over veiligheid gehoord, noch op school, noch later.

Hoe is het ongeval gebeurd?

Het gebeurde in 2001. Ik was 22 jaar toen ik in dienst werd genomen als uitzendkracht-elektromecanicien in een metaalverwerkend bedrijf. Aangezien alles goed verlopen was tijdens mijn eerste contract, werd ik terug opgeroepen, maar dit keer kreeg ik meer verantwoordelijkheid en werkte ik aan een productielijn. Ik stond bovendien in voor de continuïteit van de productie. Het ongeval gebeurde een paar dagen voor het einde van m’n contract als uitzendkracht. Ik stond op het punt om een contract van onbeperkte duur te krijgen …

Een jonge kraanmachinist liet per ongeluk een staalplaat zakken, waardoor de productielijn geblokkeerd raakte. Om niemand van de verantwoordelijke dienst te storen en om de productielijn niet volledig stil te moeten leggen (kwestie van productiviteit), besloot ik om zelf de staalplaat weg te halen. Nadat ik de noodstop had ingedrukt en de machine stilgevallen was, probeerde ik voorovergebogen en balancerend op één voet, om de staalplaat te pakken te krijgen. Op dat moment is de machine plots terug beginnen draaien. Ik stond achter de metaalschaar en die heeft een deel van mijn voet weggeknipt.


De machine is uitgerust met een detectiesysteem en volgens de experten is het bijna onmogelijk dat het beschermingssysteem niet werkt. Toch gebeurde het … en uitgerekend met mij. Nu het te laat is, weet ik wat ik had moeten doen. Ik had alle energiebronnen moeten afsluiten (vloeibare bronnen, elektriciteit,…) en ik had de verantwoordelijke dienst moeten inschakelen.
 

Wat waren de gevolgen van het ongeval?

Aangezien m’n tenen waren afgescheurd, is mijn voet vanaf het midden geamputeerd. Op vier jaar tijd heb ik al drie operaties gehad en het is nog niet achter de rug. Ik heb het nog altijd moeilijk om over het ongeval te praten. Ik ben in een enorm ‘zwart gat’ gevallen: verschrikkelijk fysiek lijden, maar ook psychisch was het zwaar om dragen. Een geïsoleerd gevoel, niet kunnen bewegen, geneesmiddelen en antidepressiva slikken,… Mijn carrière is om zeep. Ik voel me slecht, het beeld dat ik van mezelf had is totaal vernield. Bovendien was ik ook sportief aangelegd, ik zal bijvoorbeeld nooit meer kunnen voetballen. Als ik ga zwemmen ben ik beschaamd. Mijn sociale leven heeft er ook onder geleden. Hoewel ik nog altijd graag uitga, voel ik me geïsoleerd en heb ik totaal geen zelfvertrouwen meer als het op het andere geslacht aankomt …

Gelukkig ben ik een vechter en sinds kort probeer ik er terug bovenop te komen. Ik heb m’n ex-werkgever gecontacteerd en het bedrijf heeft me een contract van een jaar gegeven voor administratieve taken in de dienst ter preventie van ongevallen. Na wat ik zelf meegemaakt heb, ben ik enorm gemotiveerd om dit werk te doen. Toch blijft mijn leven elke dag een strijd.

Hoe denk je nu over veiligheid op het werk?

Ik zet me nu voor 100% in voor de preventie. Ik doe het met volle overgave en met al m’n energie, want nu weet ik waarover ik spreek. Ik probeer nu ook om m’n collega’s te sensibiliseren over het belang van preventie.

Vanuit psychologisch standpunt weet ik dat ik veranderd ben: ik let nu veel meer op kleine dingen die gevaarlijk zouden kunnen zijn. Ik ben ook zeer gevoelig geworden voor alle gewonde of gehandicapte personen, hun lijden raakt me.

Welke boodschap zou je graag overbrengen aan alle werknemers?

Er is een zin die ik herhaal tegen iedereen die het wil horen: “Als je ’s morgens naar het werk vertrekt, is het om ’s avonds in één stuk terug te keren.”